Verderop slaan we af een smaller, donker paadje in. Rob neemt me al wandelend mee in de dilemma’s van de bosbeheerder: “Welke bomen zie je hier? Welke is het oudst, denk je? Wat zijn de kwaliteiten van deze boomsoorten? Welke boom geef je ruimte? En wat past het beste op deze plek?” Er is nooit een eenduidig antwoord, leer ik al snel.

Marc begint te vertellen over zijn rol bij het Geopark. “Via via hoorde ik dat men op zoek was naar iemand die tijd had om de ontwikkeling van het Geopark verder te brengen. Ik had wel tijd,” zegt Marc, “maar mijn criterium om die in te vullen was dat het nuttig én leuk moest zijn. Het Geopark tikte meteen alle boxen,” vertelt hij enthousiast. “Want van huis uit ben ik planoloog en ik voel me nauw betrokken bij de natuur en ons cultureel erfgoed. In het Geopark komt dat allemaal samen.”

“En ik had enorm geluk,” vervolgt Marc, “er was al heel veel voorwerk gedaan. Geograaf Henk Visscher, de broer van een goede kennis van mij, had al van 70 deelgebieden een dossier gemaakt, compleet met landschappelijke beschrijvingen en recreatieve routes. Er lag dus een schat aan informatie waarmee we aan de slag zijn gegaan.” Marc studeerde in Delft en is opgeleid planoloog. Hij verhuisde bijna ruim 30 jaar geleden naar de Heuvelrug vanwege de mooie natuur. “In mijn werk voor het Geopark doe ik voor het eerst in mijn leven iets met mijn studie,” grapt Marc er meteen achteraan.

We slaan we linksaf het bos in en lopen verder omhoog de stuwwal op. Kleine paadjes en mooie lanen wisselen elkaar af terwijl Gert vertelt over zijn middelbare schooltijd. “We fietsten elke dag over deze heuvelrug naar het VWO in Veenendaal. Daar hadden we een leraar biologie die ons vaak meenam de natuur in. Dat vond ik zo gaaf, dat ik zelf ook leraar wilde worden en de lerarenopleiding zou gaan doen. De biologieleraar stak daar echter een stokje voor. Hij adviseerde me een universitaire studie te doen. Daar zou ik veel meer mee kunnen, maar óók docent worden.”

Een jaar later fietste Gert vanuit zijn ouderlijk huis dagelijks op en neer naar Wageningen voor zijn studie Biologie. “Daarna wilde ik natuurlijk op kamers. Je kon toen nog lang studeren, dus dat heb ik ook gedaan,” voegt hij er meteen aan toe. “Maar onderwijl heb ik wel mijn onderwijsbevoegdheid gehaald en liep stage bij het Thomas a Kempis college in Arnhem. En ook heb ik in die tijd ontdekt waar mijn passie lag, namelijk bij het schrijven. Vooral de wetenschapsjournalistiek vond ik interessant.”

Ongemerkt hebben we intussen de route verlaten. Het vergezicht over de Gelderse Vallei lonkt en wij waren diep in gesprek verzonken. Gert vertelt dat hij tijdens zijn studie via via in contact kwam met een clubje Nijmeegse veldbiologen die in 1984 de Stichting Natuur Projecten hadden opgericht. “Zij namen steeds meer gasten mee op reis om hun enthousiasme voor de natuur te delen. Voor hun promotiebulletin konden ze wel een goede redacteur gebruiken,” memoreert Gert. Gert bleef er niet meteen plakken, maar ging wel voor ze schrijven. Een paar jaar later, direct na zijn studie, ging Gert wel aan de slag bij SNP. Zijn eerste trip bracht hem als reisleider naar de Toscane en hij was meteen verkocht. Wat was dit leuk om te doen!

We besluiten de route even los te laten en af te dalen in de oude zandafgraving van Kwintelooijen. We zijn beiden nieuwsgierig hoe het landschap, waar erosie en sedimentatie nu vrij hun gang kunnen gaan, er uit ziet. “Ik herinner me van vroeger vooral de steile randen, het was hier kaal en steil,” zegt Gert. “In de winter schaatsten we hier en verderop ligt een crossbaan.” De kom is nu grotendeels bedekt met grassen en bos, het water waar Gert vroeger schaatste vinden we niet terug. Wel de crossbaan, die handig gebruikt maakt van de steile zandhellingen en helaas de rust wat verstoort.

Wybo is een storyteller in hart en nieren. Naast podcasts vinden boodschappen en verhalen van klanten hun weg via bijvoorbeeld jaarverslagen, brochures, reportages of video’s. Ook maakt hij persoonlijke portretten van mensen die iets willen achterlaten voor dierbaren. Het leven speelt zich immers steeds meer digitaal af. Uit al zijn werk blijkt duidelijk zijn betrokkenheid bij mensen. En nu, met de podcast witrood, betrekt Wybo ook de natuur in zijn werk.

Nadat de microfoon pontificaal voor mijn mond is geplaatst, gaan we van start. Het mooie van Wybo’s vragen is dat ze variëren van praktisch tot heel persoonlijk. Dat zorgt ervoor dat er naast de ins en outs van de Heuvelrughike ook ruimte is voor een gesprek over de kracht van de natuur. Wat de natuur ons te bieden heeft en wat we kunnen leren van de natuur.

Als natuurcoach en mindfulness trainer neem ik mensen graag mee naar buiten. Je voelt je al direct beter als je buiten bent. En als je in beweging bent, is het ook makkelijker om nieuwe wegen in te slaan. Letterlijk of figuurlijk. Uiteindelijk weet Wybo me zelfs te verleiden om met een oefening af te sluiten die je nóg dichter bij de natuur brengt. Wie wil dat nou niet?

Nadat we de top van de Amerongse berg hebben afgetikt volgen we de route nog een klein stukje tot de eenzame eik, midden in het Sterrenbos. Ondanks dat het maandagmorgen is, is het hier niet zo eenzaam. Meer wandelaars zoeken verkoeling onder de statige oude eik. We dalen daarna een stukje richting het Egelmeer om te genieten van het doorkijkje naar Veenendaal, Ede en in de verte de Veluwe. Dan is het tijd om etappe 5 te verlaten en door te steken naar etappe 4 van de Heuvelrughike.

Na de koffie steken we kort door naar landgoed Zonheuvel om het begin van de vierde etappe op te pakken. Al vrij vlot dalen we geleidelijk af langs het ‘bezinningspad’. Leuk dat ik Wim al direct kennis kan laten maken met een onbekend stukje Nederlands landschap. Even later lopen we weer omhoog, recht op het statige Huis te Maarn af. Al wandelend merk ik dat Wim het interview heel goed heeft voorbereid. Hij weet veel van het landschap en brengt naast praktische vragen ook mooie filosofische invalshoeken mee. Zo komen we te spreken over hiken, het ‘componeren’ van een wandelroute en over het plezier en de voordelen van wandelen. En het blijkt maar weer eens dat wandelen zich uitstekend leent voor mooie gesprekken.

Verderop hebben we ineens weer ruim uitzicht over een heideveld. Als we stilstaan bij ‘het stilste plekje van Nederland’ merkt Wim op dat we nog geen enkele wandelaar zijn tegengekomen. Ondanks het snelweggeluid, dat heel in de verte te horen is, is het er inderdaad stil. We vervolgen onze weg richting Kaap Doorn. Hier komen we pas de eerste wandelaars tegen. Dat is niet zo gek. De uitzichttoren die midden in de Kaapse Bossen staat biedt een schitterend uitzicht over een groot deel van de Heuvelrug.